شادروان جبار باغچه‌بان، از آن روی که چهره به چهره با کودکان، به‌ویژه کودکان ناشنوا در ارتباط بود؛ بیش از همه، صلاحیت و نیز توانایی درک اهمیت این موضوع را داشت. در آثار او زبان کودکان، بسیار دقیق به کار رفته‌است؛ گویی کودکی شاعر آن‌ها را سروده است نه شاعری برای کودکان؛ آن‌گونه که در بیش‌تر آثار پس از او دیده می‌شود؛ یعنی گرچه برخی کوشیده‌اند تا زبان شعرشان کودکانه باشد،‌ امّا لحن آنان عموماً دستوری و نصیحت‌گرانه است و از این روی کودکِ خواننده یا شنونده کم‌تر می‌تواند با آن هم‌ذات‌پنداری کند. سروده‌ی پیشِ‌روی، که شعری کوتاه و هشت بیتی در قالب مثنوی است، از نخستین سروده‌های کودکانه در ادبیات فارسی معاصر به شمار می‌آید. 
باغچه‌بان در سرایش این شعر، بیش از آن که به وزن عروضی شعر بپردازد، سعی کرده است لحن موسیقیایی آن را روان و طبیعی سازد؛ به نحوی که با طبیعت خواننده و شنونده (کودک) هماهنگ‌تر باشد و به ویژه زبان حرکتی (پانتومیم) آن برای ناشنوایان جلوه‌ی بیشتری داشته و قابل درک‌تر باشد. تصویری‌بودن و نمایشی‌بودن شعر از آغاز تا پایان چشم‌گیر و چشم‌نواز است؛ به علاوه انتخاب زبان مناظره (دیالوگ) در این شعر کوتاه، بسیار قابل‌توجه است و سبب می‌شود تا شنونده خود را پاره‌ای از داستان بداند. 
افزون بر تمامی این ویژگی‌ها، مضمون شعر نیز شایسته‌ی توجه است. شعر «جوجه جوجه طلایی» خواننده را به یاد «ماهی سیاهی کوچولو»، اثر ماندگار صمد بهرنگی می‌اندازد؛ همان داستانی که رهایی از قفس تنگ و حقیر عادت‌ها را نشان می‌دهد؛ به گمانم صمد نیز این شعر را پیش از نوشتن داستان «ماهی سیاه کوچولو» خوانده بود.